Zahvaljujući dokumentarnom materijalu objavljenom u knjigama Radivoja Prikića, možemo pratiti društveni život Vlasotinca pre Drugog svetskog rata. Tako vidimo da je organizovani doček Nove godine započeo u međuratnom periodu, a nosioci tih aktivnosti bila su razna vlasotinačka društva i sportski klubovi.

Prve proslave Nove godine u Beogradu zabeležene su krajem 19. veka. Nova godina se već tada slavila u gradskim kafanama, hotelima i među obrazovanijim slojevima stanovništva. To su bile pretežno privatne i gradske zabave, a ne masovne proslave.

Od 1919. godine, kada je Beograd, kao deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, prešao na gregorijanski kalendar, 1. januar postaje zvanična Nova godina. Kako Srpska pravoslavna crkva nikada nije prihvatila ovaj kalendar, nastavila je da obeležava praznike po dotadašnjem, julijanskom kalendaru. Na taj način nastaje i prvi put se obeležava ono što će kasnije biti poznato kao „Srpska Nova godina“.

Sudeći po novinskim naslovima i oglasima u beogradskoj štampi tog vremena, proslave Nove godine postajale su sve češće. Među tadašnjim oglasima mogu se pronaći reklame za doček „katoličke“ Nove godine, „pravoslavne“ Nove godine.

Istoričari beleže da su od 1923. godine ovakvi oglasi bili naročito brojni. Po danas dostupnim podacima, prvi organizovani doček Nove godine u Vlasotincu priredila je Pevačka družina „Njegoš“ 1924. godine. Dve godine kasnije (1926), doček je organizovalo Sokolsko društvo „Soko“ u hotelu „Prizren“, koji je kasnije poneo naziv u „Palas“. Hotel je bio u vlasništvu Proke Crnilovića, oca čuvenogetnologa i slikara Hristofora Crnilovića. Nakon Drugog svetskog rata u tom objektu nalazila se bioskopska sala, dok se danas na istom mestu nalazi zgrada Kulturnog centra Vlasotince.

Sačuvane pozivnice svedoče da se Nova godina dočekivala 13. januara, bez posebnog naglašavanja da je reč o srpskoj ili pravoslavnoj Novoj godini, jer se podrazumevalo da se „katolička“ Nova godina ne slavi u Vlasotincu.

Proslave su organizovane i u hotelu „Srpski kralj“, koji se nalazio preko puta časovničarske radnje u Vlasotincu. Od 1929. godine važnu ulogu u kulturnom životu mesta preuzima Narodni dom, u kome su se održavale brojne svečanosti i priredbe.

Iz programa dočeka Nove godine 1934. godine, u organizaciji Pevačke družine „Njegoš“, vidi se repertoar. Pesme su bile veoma različite, poput patriotskih, kao što su „Molitva Jugoslovena“ i „Dižite steg“, narodnih, kao što je „Moj dilbere“, ali i delova iz opere „Marta“ Fridriha fon Flotova… Pesme su bile prilagođene za muški, ženski i mešoviti hor, ali i za solo izvođenje uz pratnju klavira. Kao što se vidi, muzika je pratila potrebe tadašnje građanske klase – slušala se narodna muzika, ali i klasična i patriotska muzika u duhu jugoslovenstva. Posle izvođenja pesama iz programa, počinjala je igranka džez orkestra „Maroko“, koji je izvodio kola i šlagere do zore.

Vremenom su novogodišnje proslave postajale sve masovnije. Tako je 1937. godine doček u Narodnom domu organizovala Pevačka družina „Njegoš“, dok je istovremeno u hotelu „Palas“ doček priredila Pevačka družina „Karađorđe“.

This slideshow requires JavaScript.

„Nikada do danas niste prijatnije ispratili staru i dočekali Novu godinu kao što ćete to učiniti na svečanom dočeku Nove godine 1937, koji na dan 13. o. m. priređuje Uprava Pevačke družine „Karađorđe“. Očekuju vas gurmanska lutrija, igranka do zore i mnoštvo prijatnih iznenađenja“, napisano je na plakatu.

Za doček Nove godine 1939. organizovan je bogat umetnički program. U hotelu „Palas“ program su zajedno organizovali Narodna knjižnica i čitaonica i Vlasotinački sport klub (VSK), tom prilikom su priređeni pozorišni komadi prema komedijama Branislava Nušića: „Kod advokata“, „Na balu“ i „Pod strogost“, sa recitacijom „Rokoko dama“ i ostvarili prihod od 635 dinara. U Narodnom domu je doček organizovala Pevačka družina „Njegoš“.

Iz autobiografske beleške trgovca Radivoja P. Popovića (Rade Durko) vidi se da su imućni Vlasotinčani na doček Nove godine odlazili u Leskovac ili Niš. Tako je Popović u Leskovcu upoznao Olgu Klajić, koja mu je postala devojka, a ubrzo posle

Nove godine i supruga. Njihovo prvo dete bila je Ljiljana, kasnije poznata kao supruga scenariste Siniše Pavića.

„Nismo se dugo videli, niti smo se dopisivali, no desilo se da sam otišao sa dva svoja prijatelja u Leskovac na doček Nove 1937. godine, kad, tamo, u lokalu zateknem devojku, ne skromno obučenu već sa prelepom belom haljinom i sa dekolteom, kada sam je bolje zagledao, bila je to Olga. Prišao sam joj, zamolio za igru, dva puta smo igrali uz džez muziku „tango“, a zatim smo se izdvojili za posebnim stolom i razgovarali o našem prvom susretu, i ono što se desilo u međuvremenu. Dogovorili smo se da zajedno dočekamo i srpsku Novu godinu, 14. januara 1937. godinu“, zapisao je Rade Popović.

Iz ovog kratkog citata vidimo da su mladi Vlasotinčani prihvatali novine sa Zapada, poput džez muzike i novih plesnih stilova. U drugoj polovini tridesetih godina 20. veka u Vlasotincu su postojala tri džez orkestra, a počinjale su da se slave i dve Nove godine. Kao što je poznato, posle Drugog svetskog rata slavila se samo jedna Nova godina, dok je srpska, odnosno pravoslavna Nova godina bila zabranjena sve do osamdesetih godina.